ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΨΑΡΑΚΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=Z-x9OMeQbcw
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΨΑΡΑΚΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=Z-x9OMeQbcw
Mακαροναδα με αυγοταραχο μεσολογγιου
Υλικά
500 γρ σπαγγέτι
60 γρ βούτυρο
2κουταλιες ελαιόλαδο
1κουταλια σούπας ξύσμα λεμονιού
2κουταλιες σούπας χυμό λεμονιού
1κουπα από τ νερό βρασμού
Ψιλοκομμένο μαϊντανό η βασιλικό
Αλατι
Μισό αυγοταραχο τριμμένο
Εκτέλεση
Βαζουμε σε κατσαρόλα νερό να βρασει για τ μακαρονια.Οταν βρασει το νερό προσθετουμε 1 κουταλιά σούπας αλατι,ρίχνουμε τα μακαρονια και ανακατεύουμε και συνεχίζουμε να βράζουμε σε φουλ φωτιά.Τα μακαρονια τα θέλουμε al dente .. παράλληλα σε ενα τηγανι βαζουμε το βουτηρο να λιωσει προσθετουμε το λαδι το ξύσμα λεμονιου και αφήνουμε σε σιγανη φωτια για 1 λεπτό στη συνέχεια προσθετουμε το χυμό λεμονιου και σβήνουμε τ φωτια. Παιρνουμε μια κούπα από το νερό του βρασμου και τ ριχνουμε στο τηγανι ανακατεύουμε τη σάλτσα. Σουρωνουμε τα μακαρονια και τα ριχνουμε ξανά στην κατσαρολα, προσθετουμε τη σαλτσα λεμονιού, το Ψιλοκομμένο μαϊντανό η βασιλικό τη μισή ποσότητα τριμμένου αυγοταραχου και ανακατευουμε.Σερβιρουμε σε μεγάλη πιατέλα και πασπαλίζουμε με το υπόλοιπο αυγοταραχο!!
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ
Συνέντευξη του ιδρυτή του Μουσείου Άλατος και διευθύνοντος συμβούλου του Πολιτιστικού Οργανισμού "Διέξοδος", κ. Νίκου Κορδόση, στην Ειρήνη Καρανικόλα, στο πλαίσιο εκπόνησης της Διπλωματικής της Εργασίας για το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών "Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων" του ΕΑΠ.
Ραβανί
Η Ρεβανί στα μέρη μου θα την ακούσετε.. παραδοσιακή συνταγή και όπως λένε Αη Συμιός χωρίς ραβανί δε γίνεται.
Υλικά 500 γραμμάρια σιμιγδάλι χοντρό 500 γραμμάρια σιμιγδάλι ψιλό 1κιλο περίπου ζάχαρη 350 γραμμάρια ελαιόλαδο 1 λίτρο νερό Ξύσμα ενός πορτοκαλιού Χυμό ενός πορτοκαλιού 2 βανίλιες Κανέλα 1φακελακι γαρύφαλλο Ζάχαρη άχνη Εκτέλεση Σε μια κατσαρόλα ριχνουμε το νερο,το λάδι,τη ζαχαρη, το ξύσμα το χυμό πορτοκαλιού τις βανιλιες ανακατεύουμε, μόλις πάρει βράσει χαμηλώνουμε τη φωτιά και ριχνουμε σιγά σιγά το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε συνεχώς με ξύλινη κουτάλα για να μη σβολιασει και μη κολλησει στο πάτο της κατσαρόλας.Και συνεχίζουμε σε χαμηλή φωτια το ανακατεμα μέχρι το μείγμα να ξεκολλάει μόνο του από την κουτάλα. Ρίχνουμε στο ταψί και κοβουμε σε κομμάτια ρομβους.Στη μέση από κάθε κομμάτι βάζουμε ένα γαρύφαλλο. Ψηνουμε στους 180-200 βαθμούς περιπου. Μόλις κρυώσει πασπαλιζουμε με ζάχαρη αχνη και κανέλα.Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου είναι ο τόπος διαβίωσής πολλών ειδών χελιού τα οποία θεωρούνται από τα νοστιμότερα και εξαιρετικά δημοφιλές έδεσμα. Τα πιο γνωστά είναι το σουβλομυτάρι,η καβάτσα ,το καθαρόχελο.
Ποτοποιεία ΟΥΖΟ
Στα τέλη του 1700 η οικογένεια Τρικενε μετακομίζει στο Μεσολόγγι.,από την Κεφαλονιά.Μοναδικη της προίκα μια συνταγη για ούζο.Ιδρυτες της ποτοποιίας ήταν τα αδέρφια Πανος και Τάσος Τρικενες.Το πρώτο καζάνι λειτούργησε το 1901 στην οδό Δ. Μακρή στην παλιά ψαραγορά. Το καζάνι ήταν μέσα στο μαγαζί.Το ούζο έβγαινε από βραδυς για τς ανάγκες της ημέρας. Το πρωτότυπο στέκι, κοσμείται από τν παλαιό μαρμάρινο πάγκο που έχει επάνω του ανάγλυφα σημάδια από τα ποτήρια.Στον πεζόδρομο της πόλης ανάμεσα στις μοντέρνες καφετέριες το ποτοπωλειο του Τρικενε αντιστέκεται με το δικό του τρόπο.Αντεχει απαράλλαχτο από το 1901,φτιάχνωντας και πουλώντας ούζο,λικερ, μαστίχα, μπανάνα, μέντα και κονιάκ. Παλιότερα το ούζο συνοδεύονταν με πατάτα βραστή με μεσολογγιτικο αλάτι ντομάτα αγγουράκι και ραπανάκι. Μπροστά στο μαρμάρινο πάγκο του που διατηρήθηκε μέχρι και τη δεκαετία του 1970,έσμιγαν παρέες δικηγοροι, ψαραδες, έμποροι και μεροκαματιαριδες.Εχει βραβευτεί στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1932 και το 1951 Για τη συνταγη του ούζου περιορίζουμε σε μια απλή αναφορά των μυροδικων που χρησιμοποιεί... γλυκάνισο, μάραθο,κολίανδρο και μπατιάνα.
Τα παστά ψάρια είναι σπεσιαλιτέ της περιοχής μιξιναρια σπαρος λιγδοπουλες(τσιπουρα) πιστώνονται κυρίως τους χειμερινούς μήνες και τρώγονται ωμά με λαδολεμονο..
Ενας άλλος θησαυρός του Μεσολογγίου είναι το αλάτι που παράγεται στις δύο αλυκες της πόλης την Ασπρη και την Τουρλιδα με μια σημαντική ετήσια παραγωγη που φτανει τους 130.000 τόνους.
Σαβορο ..
Ψάρια τηγανιτά με ντομάτα σκόρδο και ξύδι. Μαρδοπουλες (τσίπουρα ) Υλικά 2-3ντοματες φρέσκιες 2-3σκελιδες σκόρδο Λάδι, πελτε ντομάτας, 2 φύλλα δάφνης, ξύδι Εκτέλεση Τηγανίζουμε με το λάδι τις μαρδοπουλες ελαφριά να ροδίσουν.Αφου ροδισουντις βγάζουμε απ το τηγάνι. Μέσα στο λαδι ριχνουμε το ξύδι 2-3κουταλιες το αφήνουμε να εξατμιστεί προσθέτουμε τν τριμμένη ντομάτα και το πελτε ,κόβουμε το σκόρδο ψιλοκομμένο και τ δάφνη το αφήνουμε να βράσει 10 λεπτά περίπου.Βαζουμε μέσα τα ψάρια μας να βράσουν με τη σάλτσα....Και Καλή μας όρεξη...
Φλαγούνα Μεσολογγίου (ΤΥΡΟΨΩΜΟ) υλικά
1κιλο αλεύρι Προζύμι Μαγια 1ποτηρι λάδι (όσο πάρει) 1/2κιλο φέτα 1κουταλιά αλάτι χοντρόΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΕΣ ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΒΑΣΩ ΨΑΡΑΚΟΥ
Στην λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου παράγεται εξαιρετικό ψάρι,τόσο από τους ελεύθερους αλιείς όσο και από τα "ιβαρια" δηλαδή τα φυσικά ιχθυοτροφεια που λειτουργούν σαν συνεταιρισμοί ψαράδων..
Τα ψάρια που παράγουν τα ιβαρια στην λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου είναι το λαυράκι τσιπούρα, κεφάλια απ τα οποία τα αρσενικά ονομάζονται στεραδια και τα θυλικα μπαφες απ τς οποίες βγαίνει το εξαιρετικό αυγοταραχο Μεσολογγίου. Μιξιναρια...Τα ιβαρια ενοικιάζονται από το ελληνικό δημόσιο μετά από δημοπρασία από 3 έως 4 χρόνια,σε συναιτερισμους που αποτελούνται από δέκα με δεκαπέντε άτομα. Παλαιά εποχή μπορούσαν να τα εκμεταλλευτούν και ιδιοτες.Σημερα το ενοίκιο κυμαίνεται απο 10.000 έως 15.000 χιλιάδες, το χρόνο ανάλογα με την ποιότητα και την παραγωγή κάθε ιβαριου..
Το κατιμάρι η κατμάρ όπως αποκαλούμε εμείς φτιάχνεται είτε τα Χριστούγεννα
είτε κατά τη διάρκειά της Σαρακοστής με αφορμή τη νηστεία θυμίζοντας έναν
παραδοσιακό μπακλαβά,τα τυλιγμένα φύλλα παίρνουν σχήμα σαλιγκαριου καθώς
τοποθετούνται μέσα στο ταψί και έπειτα τα περιχύνουμε με καυτό λάδι...
Aυγοτάραχο
Το αυγοτάραχο είναι ένα εξαιρετικής ποιότητας τρόφιμο που αποτελείται από ταριχευμένα αβγά ψαριών. Στην Ελλάδα ιδιαίτερο είναι το αυγοτάραχο των λιμνοθαλασσών Μεσολογγίου και Αιτωλικού. Το αυγοτάραχο είναι στην ουσία τα αβγά του θηλυκού Κέφαλου της Μπάφας όπως την αποκαλούν στην περιοχή. Τα αβγά αυτά οι ντόπιοι τα επεξεργάζονται με αλάτι και στη συνέχεια τα εμβαπτίζουν σε κερί για να διατηρηθούν αναλλοίωτα. Το αυγοτάραχο αναφέρεται ως το χαβιάρι της Ελλάδας και ο χρυσός της λιμνοθάλασσας.
ΧΑΛΒΑΣ
Και ποιος δεν έχει δοκιμάσει μικρός αυτό το υπέροχο γλυκό. Ήταν για το χωριό μας πρόχειρο γλυκό και το πιο συνηθισμένο,αφού απαιτούσε 2-3 βασικά υλικά αλεύρι,ζάχαρη, λάδι. Η Παρασκευή του εθιμικά ταυτίζεται με τον ερχομό στο σπίτι από το λιοτρίβι του φρέσκου λαδιού κατά τα τέλη Νοεμβρίου.Είναι ένα έθιμο που τηρείται ακόμα και σήμερα. Επίσης όταν ήθελαν να γιορτάσουν κάτι έκτακτο η γιατί έτσι τους ερχόταν επιθυμία για γλυκό έφτιαχναν πολύ γρήγορα λίγο χαλβά για άμεση κατανάλωση. Μοσχοβολούσε όλο το σπίτι και όλη η γειτονιά..
29/01/2020
Υλικό από εκπαιδευόμενο ΠΟΥΛΙΟ ΑΠΟΣΤΟΛΟ
H ιστορία του αλατιού
Η ιστορία του αλατιού είναι συνυφασμένη με
την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Από πολύ νωρίς είχε γίνει γνωστή στον
άνθρωπο η χρήση του αλατιού ως συντηρητικού, πράγμα που συνέβαλε στη διατήρηση
των τροφίμων (κρέατα, ψάρια, τυριά, ελιές κ.λ.π.) και βοήθησε στις μεγάλες
μετακινήσεις, αφού πλέον είχε βρεθεί ο τρόπος να συντηρούνται οι τροφές επί
μακρόν. Στην Αρχαία Ρώμη, το αλάτι λειτουργούσε ως νόμισμα και η ανταλλακτική
του αξία ίσχυε και σε πολλές άλλες περιοχές και περιόδους. Η αξία του υπήρξε
πολύ μεγάλη και για να την αντιληφθεί κανείς αρκεί να αναλογιστεί πως η αγγλική
λέξη για το μισθό «salary», προέρχεται από τη λατινική «salarium» που σημαίνει
πληρωμή με αλάτι (sale είναι το αλάτι στα λατινικά). Στις Ασιατικές χώρες
ανταλλασσόταν το βάρος του σε χρυσάφι. Αυτό δικαιολογεί το μεγάλο αριθμό
πολέμων που έχουν ξεσπάσει στην ανθρώπινη ιστορία για την αποκλειστική
εκμετάλλευση και διάθεση αλατιού. Οι ανάγκες στον ελλαδικό χώρο καλύπτονταν από
το θαλάσσιο αλάτι που προερχόταν από την κρυστάλλωση του θαλασσινού νερού.
Αλυκές πιθανολογούνται ότι υπήρχαν από τη μυκηναϊκή εποχή. Το αλάτι ως
εμπόρευμα δεν απασχολούσε ιδιαίτερα τους Έλληνες όσο άλλους λαούς. Η αρχαία
Αθήνα το προμηθευόταν από τις αλυκές της Ραφήνας, της Βούλας και του Σουνίου,
οι οποίες εκμισθώνονταν σε ιδιώτες παραγωγούς. Το αττικό αλάτι ήταν συνώνυμο
της ποιότητας. Η βυζαντινή αυτοκρατορία προμηθευόταν το αλάτι της από τις
αλυκές του Αιγαίου, της Αδριατικής και της Μαύρης Θάλασσας. Το κράτος
διατηρούσε δικαιώματα επί της παραγωγής και της πώλησης. Οι αλυκές ανήκαν στον
αυτοκράτορα ή στα μοναστήρια, ενώ το διεθνές εμπόριο του αλατιού στη Μεσόγειο
πέρασε στα χέρια των ιταλικών ναυτικών δυνάμεων. Επί οθωμανικής αυτοκρατορίας
οι αλυκές ανήκαν στις κατά τόπους κοινότητες και πόλεις ή σε ιδιώτες οι οποίοι
τις καλλιεργούσαν και κατέβαλαν το αλατιάτικο, κατά κεφαλήν φόρο, στις
τουρκικές Αρχές. Το τρίτο έτος της Επανάστασης του 1821, το 1823, το αλάτι
έγινε μονοπωλιακό είδος από τα επαναστατημένα εδάφη. Μέχρι το 1900 όλες οι
αλυκές πέρασαν στο κρατικό μονοπώλιο. Το 1902 λειτουργούσαν 16 αλυκές τα έσοδα
των οποίων χρησιμοποιούνταν για την αποπληρωμή εθνικών χρεών. Στη διάρκεια του
Μεσοπολέμου λειτουργούσαν 25 αλυκές, από τις οποίες το 1996 λειτουργούσαν μόνο
οχτώ: δύο στο Μεσολόγγι, δύο στη Λέσβο και από μία στο Κίτρος Ημαθίας, στη
Θεσσαλονίκη, στη Μέση Κομοτηνής και στη Νέα Κεσσάνη Ξάνθης, με συνολική ετήσια
παραγωγή 120.000-200.000 τόνους.
https://images.app.goo.gl/nESbHAUBax5xmoGTA
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/oECxCjDSJ434FH4m6
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/ZN6vpgHuqbmbxGdKA
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/gth3ru4VmNuMuCdf9
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/zhjXLdctzPckJc5n8
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/Er8u8fxjZqnxUtG37
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/3URkMyH2P9rJKPWj6
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/GCU6VQmjQqPFqdSd8
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/Tkj1tsmr1RU2CyxD7
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/9XRdgps1He6V2BEV9
Ο χρήστης Apostolis έστειλε Χθες
στις 11:28 μ.μ.
https://images.app.goo.gl/7eh4V7ZPMozrNMuo9
Αλυκές Μεσολογγίου
Περνώντας κανείς απο την παλαιά Εθνική οδό Μεσολογγίου – Αιτωλικού θα αντικρύσει ένα σπάνιο θέαμα: τεράστιοι λόφοι απο αλάτι, ύψους έως και 15 μέτρων απλώνονται στις εγκαταστάσεις των αλυκών Μεσολογγίου. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αλυκή της Ελλάδας, την αλυκή Μεσολογγίου (γνωστή στους ντόπιους και ως “Άσπρη” αλυκή) ικανή να παράγει το 50-80% (αναλόγως της χρονιάς) του αλατιού που παράγεται στην Ελλάδα. Οι αλυκές Μεσολογγίου ανήκουν στην κρατική εταιρία Ελληνικές Αλυκές Α.Ε. Έχουν έκταση 11.500 στρεμμάτων και η παραγωγή φτάνει τους 120.000 τόννους ετησίως. Στο Μεσολόγγι υπάρχει και μια δεύτερη αλυκή, στο νησί Τουρλίδα, η επονομαζόμενη και “Μαύρη” αλυκή, με έκταση 2.500 στρεμμάτων και παραγωγή 15.000 τόννων. Στην περιοχή του Μεσολογγίου η αλατοποιία έχει ιστορία εκατονταετιών, καθώς τα ρηχά και ζεστά νερά της λιμνοθάλασσας αποτελούν ένα ιδανικό πεδίο για την παραγωγή αλατιού. Η παραγωγή του αλατιού στις αλυκές Μεσολογγίου γίνεται με μια απλή, πανάρχαια μέθοδο: απο την εξάτμιση της θάλασσας με την βοήθεια του ήλιου και του ανέμου. Στης αλυκές δημιουργούνται τεχνητές “λεκάνες”, δηλαδή απομονώνονται περιοχές στην θάλασσα που επικοινωνούν μεταξύ τους με στενά ανοίγματα, τις “μπούκες”. Η παραγωγή αρχίζει τον Μάρτιο-Απρίλιο. Τότε το νερό εισέρχεται στις λεκάνες αυτές και ξεκινά η εξάτμιση του. Καθώς το νερό της θάλασσας εξατμίζεται και η πυκνότητα του αυξάνει, αρχίζει να αποθέτει στον πυθμένα διάφορα άλατα και γύψο. Όταν λοιπόν το νερό ξεπεράσει συγκεκριμένες τιμές πυκνότητας, μεταφέρεται σε διπλανές λεκάνες, ώστε διαδοχικά να απομακρύνεται η γύψος και τα αδιάλυτα υλικά. Τελικά το θαλασσινό νερό θα καταλήξει στα αλοπήγια (γνωστά στην περιοχή μας και ώς “τηγάνια”), δηλαδή τις τελικές λεκάνες όπου θα αφεθεί να στεγνώσει τελείως και να παραχθεί το αλάτι. Το πρώτο προϊόν που συλλέγεται είναι η αφρίνα (περισσότερα εδώ). Στην συνέχεια, δηλαδή κατά τον Σεπτέμβρη, θα ξεκινήσει η συγκομιδή του αλατιού. Το αλάτι συλλέγεται με αυτοκινούμενα μηχανήματα συγκομιδής και μέσω ταινιών μεταφοράς θα οδηγηθεί στην μονάδα πλύσης. Εκεί το αλάτι θα “πλυθεί” με την χρήση άλμης (θαλασσινού νερού κορεσμένου σε αλάτι) ώστε να απομακρυνθούν οι γαιώδεις προσμίξεις (πχ άλατα ασβεστίου ή μαγνησίου) αλλά να διατηρηθεί η ποσότητα και η ποιότητα του αλατιού. Το τελικό προϊόν, δηλαδή το καθαρό, αγνό αλάτι, θα αποτεθεί σε εντυπωσιακούς “λόφους” ύψους 10-15 μέτρων! Η συνολική διαδικασία, παρά τον εκσυγχρονισμό της με μηχανήματα, βασίζεται στις ίδιες, πανάρχαιες τεχνικές. Σήμερα, για την αύξηση της παραγωγής αλλά και της ποιότητας, οι αλυκές Μεσολογγίου χρησιμοποιούν συστήματα και μεθόδους πιστοποιημένες με ISO 9001 απο την TUV Hellas. Καθώς η παραγωγή του αλατιού εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό απο τις καιρικές συνθήκες, στις αλυκές υπάρχει μετεορολογικός σταθμός που συλλέγει συνεχώς κλιματολογικά δεδομένα. Επίσης στο χημικό εργαστήριο γίνονται συνεχώς ποιοτικοί έλεγχοι των συστατικών και της κοκκομετρίας του προϊόντος. Αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικό προϊόν, πασίγνωστο σε όλη την Ελλάδα, με ιδανικές αναλογίες για τον ανθρώπινο οργανισμό αλλά και ικανό να αναδείξει τις γεύσεις κάθε είδους.
επιπλέον πληροφορία απο αδελφές Ψαράκου
Στο Μεσολόγγι υπαρχουν δυο αλυκες η μεγαλη αλυκη η ασπρη, μεταξύ Μεσολόγγιου και αιτωλικού και η ονομαζόμενη μαυρη,στο τέλος τς Τουρλιδας.Που ανηκει στο δημο μεσολογγιου.Στην ασπρη η συγκομηδη γινεται μηχανικα και το αλατι βγαινει καθαρο. (ασπρο)Της τουρλιδας μαζευεται με τα φτυάρια και βγαίνει σκούρο με χώματα και θέλει πλύσιμο για να καθαρισει και για λεγεται μαύρη.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΑΤΟΣ σελίδα